خاطرات
به قلم علی نوذرپور
درباره من
سال ۱۳۳۹ در اهواز به دنیا آمدم.مادرم –خدا بیامرز- می گفت روز ۹ آبان به دنیا آمدم ولی در شناسنامه ام ۲۵ دی ماه ذکر شده است.دوران کودکی را در محله های لشکرآباد و بیست متری شهرداری ها زندگی کردم.دوره ابتدایی را در مدرسه ابتدایی بهار،فروغی و کسری گذراندم و دوره راهنمایی را در مدرسه راهنمایی ماندانا...
در ادامه بخوانید...
اهمیت رویكرد اجتماعی در مدیریت شهری
کد مطلب: 27357
تاریخ انتشار: چهارشنبه 21 آذر 1397
یادداشت نوذرپور در روزنامه اعتماد؛
آنچه مدیریت شهری تهران را در دوره جدید از دوره اصولگرایان متمایز كرده است؛ «نگاه اجتماعی» و رویكرد «نرم‌افزاری» اصلاح‌طلبان به اداره شهر است.

این رویكرد هم جزو سیاست های اعلام شده شورای شهر قرار دارد و هم این كه شهرداران منتخب شورا به آن وفادار بوده‌اند. از جمله آقای نجفی كه خیلی خوب در این حوزه فعالیت كرد و حالا هم آقای حناچی همین رویكرد را در پیش گرفته‌اند. به بیانی ساده رویكرد اجتماعی و نرم افزاری یعنی اینكه مدیریت شهری را صرفا به مدیریت بر كالبد شهر محدود ندانیم. شهر یك موجود جاندار است كه هم نیاز جسمی دارد و هم نیاز روحی و روانی. شهر جاده و پل و تونل می‌خواهد اما این زیرساخت‌ها به تنهایی نمی توانند حال شهر و شهروندانش را بهتر كنند و زندگی آسان تری برای آن ها فراهم آورند. 

قطعا حوزه حمل و نقل شهری به زیرساخت‌های مناسب و با كیفیت نیاز دارد. اما تعریف زیر ساخت حمل و نقل محدود به پل و جاده و خیابان نیست. مسابقه «اتو اتو» (اتوبان و اتومبیل) سال‌ها است كه متوقف شده و به متخصصان مدیریت شهری در كشورهای توسعه یافته از آن به عنوان یك سیاست شكست خورده یاد می‌كنند. در دوره های گذشته مدیریت شهری تهران آنچه بیشتر مورد توجه قرار می گرفت این بود كه پشت سر هم اتوبان و پل ساخته شود. این‌ها در اولویت قرار گرفت در حالی كه باید به توسعه ناوگان حمل و نقل عمومی توجه می‌كردیم. ما الان در شرایطی هستیم كه سهم ۳۰ درصدی پیش بینی شده در قانون توسعه حمل و نقل عمومی و مدیریت مصرف سوخت برای بخش مترو، محقق نشده است. الان چیزی در حدود ۱۵ درصد سفرها با استفاده از مترو انجام می‌شود. محقق شده است. ۷۵ درصد ناوگان اتوبوسرانی هم فرسوده است. فقط در بخش تاكسیرانی در سال‌های گذشته از سوی دولت تمهیدات مناسبی برای نوسازی ناوگان پیش بینی شده بود. سالها است كه دولت هم از ارایه كمك برای توسعه مترو و نوسازی سایر بخش های ناوگان حمل و نقل عمومی ناتوان بوده و شهرداری باید به تنهایی این بار را به دوش بكشد. در سال‌های گذشته به ایجاد مسیرهای استاندارد پیاده‌روی، دوچرخه سواری و... هم به اندازه كافی توجه نشده است. مجموعه این اتفاقات موجب شده تا بخش حمل و نقل عمومی و پاك با چالش‌های جدی مواجه شود. 
برای رفع این چالش ها باید بسته ای از اقدامات پیش بینی شود و در دستور كار قرار گیرد. یكی از اجزای این بسته باید مبتنی بر تغییر نگرش شهروندان به شهر و كاركردهای محیط‌های شهری باشد. برای نمونه در قالب همین نگاه نرم افزاری و اجتماعی در منطقه ۲۲ شهرداری تهران طرحی اجرا شده كه خانواده ها در ساعتی از روز پلیس تمهیداتی را پیش بینی می كنند كه خانواده‌ها بتوانند به خیابان های عریض شهر بیایند و در آن جا با فرزندان شان بازی كنند و در كنار آن زنان صاحب كسب و كارهای خرد هم بتوانند محصولاتشان را عرضه كنند. یا در نمونه‌ای دیگر طرح پهنه امن خانگی در دو ناحیه شهری از همین منطقه در دست طراحی و اجرا است. در این طرح قرار است زون هایی تعیین شود كه خودروها در درون آنها بین ۱۲ تا ۱۶ كیلومتر سرعت داشته باشند و زمینه حضور عابران پیاده و دوچرخه سواران و خانواده ها در فضاهای عمومی مهیا شود. این تیپ اقدامات همگی از جنس نرم افزاری است و نه سخت افزاری. اقدام آقای حناچی هم از همین جنس است. این رویكردها در ابتدا با مخالفت‌هایی روبه‌رو می‌شود اما استمرار آن و حمایت تمام اركان مدیریت شهری و دولت می‌تواند به شكل گیری یك رویه درست در حمل و نقل منجر شود.

نام:
ایمیل:
* نظر:
پربیننده ترین
آخرین عناوین