خاطرات
به قلم علی نوذرپور
درباره من
سال ۱۳۳۹ در اهواز به دنیا آمدم.مادرم –خدا بیامرز- می گفت روز ۹ آبان به دنیا آمدم ولی در شناسنامه ام ۲۵ دی ماه ذکر شده است.دوران کودکی را در محله های لشکرآباد و بیست متری شهرداری ها زندگی کردم.دوره ابتدایی را در مدرسه ابتدایی بهار،فروغی و کسری گذراندم و دوره راهنمایی را در مدرسه راهنمایی ماندانا...
در ادامه بخوانید...
رونق اقتصادی باغ‌های میوه در حریم منطقه 22
کد مطلب: 27503
تاریخ انتشار: يكشنبه 12 خرداد 1398
به دنبال برگزاری جشنواره‌های سه گانه شاه توت،خرمالو و گل و گیاه صورت گرفت ؛
سال 1397 سال متفاوتی برای باغداران روستاهای حریم منطقه 22 بوده است. برگزاری نخستین جشنواره شاه‌توت در روستای سولقان، نخستین جشنواره خرمالو در روستای سنگان و همچنین برگزاری جشنواره گل و گیاه روستای کشار را می‌توان به‌عنوان تحولی در رونق باغداری در این روستاها قلمداد کرد.

«عباس حیدری» عضو شورای روستای کشار می‌گوید: «استقبال از میوه شاه‌توت روستای کشار باعث شد تا بیش از 65‌درصد از باغ‌های این روستا را به کاشت این محصو ل اختصاص دهند. در حقیقت کشار و سولقان بورس شاه‌توت تهران هستند. در کنار آن باید به گیلاس‌های خوش طعم و با کیفیت روستاهای سنگان و طالون هم اشاره کنیم.» حیدری شغل باغداری را برای روستانشینان حاشیه البرز شغلی سخت و پر هزینه معرفی می‌کند و می‌گوید: «باغداری شغل آبا و اجدادی ماست. روزگاری همه محصولات باغ‌ها را برای عرضه به شهر می‌آوردیم و در سه‌راه طرشت می‌فروختیم. کم‌آبی و توسعه‌نیافتگی روستاهای حاشیه البرز باعث شده این روستاها بیشتر به ییلاقی تفریحی تبدیل شوند. اگر هنوز هم نبض باغداری در این روستاها می‌زند تنها عشق و علاقه اهالی دنبالش است در غیر‌این صورت منبع درآمد مناسبی نیست.
  محصولات این روستاها را دلالان میوه جابه‌جا می‌کنند. از باغدار با قیمت پایین می‌خرند و میوه‌فروشی‌های تهران با قیمت گزاف می‌فروشند. اول تیر ماه وقت برداشت شاه‌توت است. شک نکنید که در همان هفته‌های اول زیر 50 هزار تومان معامله نخواهد شد.» حیدری طرح راه‌اندازی بازارمحلی برای عرضه میوه‌های روستاهای غرب تهران را مناسب می‌داند و می‌گوید: «این بازار میوه و تبلیغات مناسب برای آن می‌تواند تقاضا برای تولید این محصولات را افزایش دهد. در حال حاضر هزینه‌های نگهداری باغ‌ها افزایش پیدا کرده است. منابع طبیعی و جهاد کشاورزی چندان حمایت نمی‌کنند. باغدارها حتی نمی‌توانند یک سرویس بهداشتی در باغ‌هایشان بسازنند. مشکل بی‌آبی جدی است. برای ذخیره آب در بعضی از باغ‌ها باید استخر ساخته شود. اما برای ساخت یک استخر باید کلی اداره‌های مختلف را بالا و پایین کنیم تا شاید مجوز بگیریم. از طرفی هزینه کارگر بالا رفته است. به خاطر شرایط اقتصادی کشور خیلی از افغانی‌هایی که اینجا کار می‌کردند رفته‌اند. آنهایی هم که مانده‌اند دست مزد کمتر از 2میلیون و 500 هزار تومان را قبول نمی‌کنند. کارگر‌های ایرانی هم مرد کار در باغ و زمین نیستند. همه این موارد دست به دست هم می‌دهد تا شغل باغداری رونق گذشته را نداشته باشد. این درحالی است که زمین‌های این روستاها قابلیت خیلی خوبی دارد و بسیار غنی است.»

نام:
ایمیل:
* نظر:
پربیننده ترین
آخرین عناوین